Podstawowe efekty oddziaływania magnetoterapii pulsacyjnej o niskiej frekwencji

Edytor: | 2. lipca 2019

Oddziaływanie magnetoterapii możemy podzielić na kilka podstawowych obszarów. Są one kluczowe dla powodzenia terapii.

Działanie przeciwbólowe (analgetyczne)

Impulsy we włóknach nerwowych
Impulsy we włóknach nerwowych

Magnetoterapia pulsacyjna o niskiej częstotliwości (PEMF), dzięki indukcji elektromagnetycznej, wpływa na powstawanie impulsów we włóknach nerwowych. Specjalnie wywołany impuls blokuje przepływ bodźców bólowych z miejsca powstania, poprzez rdzeń kręgowy, aż do ośrodków w mózgu. W efekcie tego oraz innych mechanizmów dochodzi do redukcji bólu. Do pozostałych czynników należy podwyższona produkcja endorfin oraz łagodzenie stanów zapalnych i obrzęków. Dochodzi również do efektu głębokiego rozluźnienia napięcia nerwowego.

Nasilone uwalnianie endorfin i regulacja przepływu jonów wapnia przez błonę komórkową wpływa na wazodylatację (rozszerzenie naczyń krwionośnych), uspokojenie oraz zmniejszenie odczuwanie bólu.

Po aplikacjach magnetoterapii (PEMF) stwierdzono podwyższony metabolizm kwasu mlekowego w eksponowanych mięśniach. Kwas mlekowy w mięśniach pobudza receptory bólu i powoduje, że po przeciążeniu odczuwamy w nich ból.

Wykorzystanie efektu przeciwbólowego

Wazodylatacja czyli poprawa krążenia

Obieg erytrocytów we krwi
Obieg erytrocytów we krwi

Magnetoterapia pulsacyjna (po angielsku określana jako PEMF) z odpowiednio ustawionymi parametrami przeciwdziała aglutynacji (sklejaniu się) erytrocytów. W efekcie dochodzi do rozpraszania się poszczególnych komórek, a tym samym zwiększeniu powierzchni zdolnej wiązać tlen. Krew, która przeszła przez odpowiednie pole magnetyczne, wykazuje wyższą zdolność do utlenowania i przenoszenia tlenu.

Podczas oddziaływania pola magnetycznego (PEMF) dochodzi do aktywacji układu parasympatycznego i wiązania jonów Ca2+, co prowadzi do rozluźnienia mięśni naczyniowych a następnie do wazodylatacji.

Aplikacja impulsów o niskiej częstotliwości wpływa na polaryzację krwinek czerwonych ładunkiem dodatnim. Polaryzacja krwinek oddziałuje na napięcie mięśni drobnych naczyń krwionośnych, tętnic i naczyń włosowatych. Dochodzi w ten sposób do poprawy krążenia (rozszerzenia naczyń krwionośnych i usprawnienia mikrokrążenia) oraz poprawy zaopatrzenie tkanki w natlenioną krew i składniki odżywcze. Poprawa krążenia powoduje również przyspieszenie usuwania toksyn i produktów metabolizmu z tkanek.

Magnetoterapia pulsacyjna (PEMF) również znacząco zwiększa ciśnienie cząstkowe tlenu i wpływa na plastyczność czyli elastyczność komórek krwi. Bardziej elastyczne krwinki łatwiej poruszają się po krwiobiegu. Pod warunkiem długotrwałych aplikacji dochodzi również do szybszego tworzenia się nowych naczyń.

Dzięki zastosowaniu impulsowego pola magnetycznego (PEMF) dochodzi jednocześnie do zmniejszenia ryzyka powstawania zakrzepów krwi.

Przykłady zastosowania efektu wazodylatacji

Detoksykacja

Struktura komórki ciała ludzkiego
Struktura komórki ciała ludzkiego

Magnetoterapia pulsacyjna (PEMF) równomiernie przenika tkanki ludzkiego ciała, dlatego jako jedna z niewielu metod może oddziaływać na wewnętrzne stany zapalne.

W miejscu aplikacji magnetoterapia (PEMF) oddziałuje na każdą komórkę, wytwarzając słabe impulsy elektryczne. Dzięki temu dochodzi do zmiany potencjału na powierzchni komórek, jak i zmianie przepuszczalności ścian komórkowych. Tym samymi wpływa na intensyfikacje wymiany komórkowej, ukrwienie i natlenienie komórek. Podstawą każdego procesu detoksykacji jest bowiem poprawa zaopatrzenia w składniki odżywcze i jednoczesne usprawnienie usuwania produktów przemiany materii.

Głównym organem detoksykacyjnym w ciele jest wątroba, dlatego poleca się aplikacje pola zorientować właśnie na nią. Funkcjonowanie wątroby jest wspierane przez odpowiednią hydratację, do której można wykorzystać płyny, które przeszły tzw. magnetyzacją.  Chodzi o proces, podczas którego pulsujące pole magnetyczne oddziałuje na wodę i zmienia w ten sposób jej strukturę. Poddana magnetyzacji woda ma między innymi wyższą zdolność wiązania tlenu, jest bardziej miękka, a więc lepiej rozpuszcza i odprowadza produkty przemiany materii z organizmu.

Przykłady zastosowania detoksykacji

Działanie przeciwobrzękowe

Zaburzenia przepływu krwi
Zaburzenia przepływu krwi

Obrzęki powstają w następstwie upośledzenia w obiegu krwi na poziomie naczyń włosowatych i następującego gromadzenia się płynu w przestrzeni międzykomórkowej.

Aplikacje magnetoterapii pulsacyjnej mają za cel oddziaływać na główną przyczynę obrzęku, a więc zapobiegać podwyższonemu ciśnieniu w naczyniach włosowatych, usprawniać odprowadzanie płynów z ciała oraz chronić przed ewentualnym zwiększeniem przepuszczalności ścian naczyń.

Ważną rolę w działaniu przeciwobrzękowym, będącym wynikiem aplikacji magnetoterapii pulsacyjnej (PEMF), odgrywa poprawa perfuzji, czyli poprawa przepływu w tkankach.

Poprawa metabolizmu umożliwia szybsze wchłanianie się obrzęków. W okolicy miejsca aplikacji dochodzi również do wyraźnego działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego.

Przeciwobrzękowe działanie magnetoterapii pulsacyjnej (PEMF) stanowi wynik wazodylatacji i regeneracji, które są konieczną częścią procesu gojenia się.

Przykłady zastosowania działania przeciwobrzękowego

Działanie miorelaksacyjne (rozluźniające mięśnie szkieletowe)

Budowa mięśnia
Budowa mięśnia

Dzięki oddziaływaniu magnetoterapią pulsacyjną (PEMF) dochodzi do przyspieszenia usuwania kwaśnych metabolitów, które powodują bóle w mięśniach i miejscach chronicznych stanów zapalnych.

Usuwanie produktów przemiany materii jest możliwe dzięki perfuzji (poprawie przepływu płynów ustrojowych w tkankach) i podniesieniu aktywności dehydrogenazy mleczanowej, która warunkuje metabolizm kwasu mlekowego.

Pod wpływem aplikacji magnetoterapii wyraźnemu zmniejszeniu ulega napięcie mięśniowe (skurcze). Magnetoterapia wpływa również na zmniejszenie podrażnień korzeni nerwowych, które przyczynia się często do powstania mrowienia lub pieczenia w różnych okolicach mięśniowych.

Magnetoterapia (PEMF) łagodzi dolegliwości bólowe, dzięki czemu dochodzi do zmian w napięciu mięśniowym. Zmiany powodują rozluźnienie i rozładowanie napięć mięśniowych. Dzięki temu procesowi dochodzi do jeszcze skuteczniejszego złagodzenia bólu.

Aplikacje magnetoterapii (PEMF) prowadzą więc do rozluźnienia mięśni postawy i poprawy mobilności. Poprawa mobilności umożliwia rozszerzenie terapii np. o ćwiczenia rehabilitacyjne.

Przykłady zastosowania efektu miorelaksacji

Działanie wspomagające proces gojenia i regeneracji

Błona komórkowa
Błona komórkowa

Działanie wspomagające gojenie i regenerację kości i tkanek miękkich jest wiązane z niespecyficznym podrażnieniem błony komórkowej.  Na błonie dochodzi do aktywacji łańcucha metabolicznego, którego kluczowym punktem jest zmiana proporcji cAMP/cGMP.

W przypadku gojenia się kości dochodzi ponadto do zwiększenie aktywacji osteoklastów, a następnie do rozpoczęcia procesu odnowy tkanki kostnej. Magnetoterapia pulsacyjna (PEMF) wyraźnie przyspiesza proces gojenia się, aktywuje tworzenie się nowej tkanki oraz prowadzi do podniesienia czułości na parathormon, który jest odpowiedzialny m. in. za kontrolę poziomu wapnia w organizmie.

Lepsze ukrwienie oraz nasycenie tkanek tlenem wpływa na szybsze gojenie się stanów zapalnych we wszystkich tkankach oraz na intensyfikację działania antybiotyków.

Przyspieszeniu ulega również proces gojenia się nerwów peryferyjnych, regeneracja włókien w neuronach oraz wzrost centralnych aksonów.

Przykłady zastosowania w procesie gojenia i regeneracji: